Camaguey

1


Camaguey

Camaguey

(Puerto Príncipe) – trzecie co do wielkości miasto Kuby (286 tys. mieszkańców), położone w środkowo-wschodniej części kraju. Stolica prowincji Camagüey. W 2008 roku zabytkowe centrum miasta wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Uliczka CamagueyMiasto zostało założone przez Diego Velázqueza jako jedna z siedmiu osad na wyspie 2 lutego 1515 roku pod nazwą Santa Maria del Puerto del Príncipe, w pobliżu dzisiejszego kurortu Santa Lucia (koło wioski Neuvitas) na północnym wybrzeżu wyspy. Bogate miasto portowe stało się celem ataków piratów karaibskich, wielokrotnie napadane i grabione. Z tego powodu w roku 1528 gubernator hiszpański zdecydował o przeniesieniu go do dzisiejszej lokalizacji, w środku wyspy. Zarówno przeniesienie miasta jak i jego niewiarygodnie kręte i poplątane uliczki utrudniające orientację nie zapewniły mu bezpieczeństwa. W roku 1668 angielski bukanier Sir Henry Morgan złupił je doszczętnie a powtórzył ten wyczyn w 1679 francuski pirat „gentleman” Francois Granmont (Kapitan Sonda). Opanował on na krótko miasto i uprowadził 14 kobiet. Więził je przez miesiąc i uwolnił dopiero po otrzymaniu ogromnego okupu nie wyrządzając im, jak twierdziły, krzywdy.

Najsłynniejszym obywatelem miasta jest generał Ignatio Agramonte (1841-1873), który w 1869 roku przeprowadził atak przeciwko Hiszpanom w Camaguey w pierwszej wojnie o niepodległość, a 4 lata później zmarł z powodu ran odniesionych w kolejnej potyczce. Dom, gdzie się urodził Casa Natal de Ignacio Agramonte, zamieniono dzisiaj na muzeum. Piękny XVIII-wieczny budynek ma stylowe wnętrza i meble, a na dziedzińcu stoją tinajones – wielkie ceramiczne naczynia wzorowane na hiszpańskich baryłkach na wino i oliwę, które służyły mieszkańcom do zbierania deszczówki i przechowywania wody. Naczynia są czasami ogromne, a te wykonane przed stu laty nadal służą mieszkańcom.

Przy Calle Principe stoi dom rodzinny innego bohatera – najwybitniejszego kubańskiego poety, założyciela szkoły poezji afrokaraibskiej – Casa Natal Nicolas Guillén z ładną mosiężna tablicą pamiątkową na fasadzie. Światowej sławy poeta urodził się tu w 1908 r. (zmarł w 1989r.).

Camaguey, KubaNa północ, przy Plaza de los Trabajadores stoi masywna świątynia Iglesia de Nuestra Señora de la Merced zbudowana w 1601 r. i znacznie rozbudowana w XVIII w. Rozbudowę zakończono w 1776 r. tworząc wspaniałe sklepienie żebrowe i barokowe freski. Po niedawno zakończonej renowacji można podziwiać piękne wnętrza i Santo Sepulcro, srebrną trumnę wykonaną w XVIII w. z ofiarowanych na ten cel monet.

Na południe od centrum leży Parque Ignacio Agramonte, elegancki plac miejski z konnym pomnikiem generała Agramonte pośrodku. W południowej pierzei znajduje się Catedra de Nuestra Señora de la Candelaria, datowana na rok 1530, ale w XIX w. gruntownie przebudowana, a jakiś czas temu poddana renowacji. Na zewnątrz znajdują się dwa piękne witraże, a w środku osobliwy pomnik czarnoskórego księdza San Benito di Palermo oraz piękne drewniane sklepienia. Inny ładny kościół to Iglesia del Carmen w jednym z najbardziej urokliwych zakątków miasta, przy Plaza del Carmen. Kilka przecznic na południe wyrasta kolejna świątynia – Santo Christo del Buen Viaje z zabytkowym cmentarzem.

Na południe od Parque Ignacio Agramonte znajduje się szczególnie urokliwe miejsce – XVIII – wieczna Plaza San Juan de Dios uznana za zabytek narodowy. Starannie odnowione fasady domów i zabytkowe drewniane ogrodzenia nadają mu wyjątkowy klimat. Nad placem dominuje Iglesia San Juan de Dios z pięknym mahoniowym ołtarzem i sklepieniem. W sąsiednim budynku starego szpitala urządzono niewielki muzeum i centrum informacji o zabytkach. W dwóch eleganckich domach przy placu mieszczą się restauracje: La Campaña de Toledo i Parador de Los Tres Reyes.

Kubańscy rolnicy (guajiros)Gospodarka prowincji Camagüey (około 800 tys. mieszkańców) opiera się na hodowli bydła. Są tu również typowe dla Kuby pola trzciny cukrowej. Charakterystyczny widok dla tego regionu to vaqueros, miejscowi kowboje w kapeluszach z szerokim rondem, z maczetami i lassem, poganiający bydło na koniach oraz guajiros – kubańscy rolnicy. Pierwsi guajiros byli potomkami Hiszpanów zbuntowanych przeciwko kolonialnemu monopolowi tytoniowemu, którzy w 1717 r. założyli własne plantacje w zachodniej części Kuby. Wkrótce wyspę zdominowały potężne hacjendy oparte na niewolnictwie, produkujące tytoń i trzcinę cukrową na skalę przemysłową. Obok nich przetrwały do dzisiaj niewielkie gospodarstwa guajiros, zawsze pracujący jako wolni ludzie i na własny rachunek.

Charakterystyczne dla kubańskiej wsi są ballady guajira, śpiewane początkowo przez wędrownych trubadurów, a później spopularyzowane przez radio. Najbardziej znana to Guantanamera Joseita Fernándeza, pieśń o dziewczynie z Guantánamo zawierająca cytat z wiersza José Martiego: „Jestem szczerym człowiekiem z kraju, gdzie rosną palmy…Guantánamera, guajira, Guantánamera…”

Kolejnym ważnym ośrodkiem handlowym w tej słabo zaludnionej rolniczej prowincji jest portowe miasto Nuevitas nad zatoką o tej samej nazwie (Bahia de Nuevitas). Działa tutaj wiele dobrych restauracji, szczególnie w okolicy grobli prowadzącej na Cayo Sabinal, wyspę będącą rezerwatem przyrody z ładnymi plażami na północny zachód od portu. Z Cayo Sabinal kursują statki do Playa Santa Lucia, ale bardziej popularna jest droga lądowa z Camagüey, ponad 100 km pośród pastwisk. Santa Lucia ma 20 km olśniewająco białych i czystych plaż i staje się coraz bardziej popularna ze względu na wspaniałe warunki do nurkowania i różnorodność podwodnych krajobrazów oraz 33 wraki statków niedaleko brzegu. Płetwonurkowie polecają rafy koralowe w pobliżu La Boca, niewielkiej wioski rybackiej na zachód od kurortu. To jeden z najpiękniejszych zakątków Kuby, z piaszczystą zatoką, zaciszną laguną lubianą przez flamingi i kilkoma dobrymi restauracjami z fruti di mare.

Santa Lucia, KubaSanta Lucia, KubaSanta Lucia, Kuba

Tags: