Trinidad

0


Trinidad – niewielkie, liczące około 30 tys. mieszkańców miasto w środkowej Kubie, położone u stóp masywu Sierra del Escambray w prowincji Sancti Spíritus, druga po Hawanie najchętniej odwiedzana miejscowość na Kubie. Stanowi trzecią najstarszą osadę na Kubie, po Baracoa i Bayamo.

Trinidad

Miasto zostało założone w 1514 roku przez hiszpańskiego konkwistadora Diego Velázqueza de Cuéllar, początkowo jako ośrodek poszukiwaczy złota, a w 1518 r. jako baza do planowanej inwazji Hernána Cortésa na współczesny Meksyk. Jego oryginalną nazwą była La Villa de la Santísima Trinidad, czyli Wioska Najświętszej Trójcy. Kilkanaście lat później miejscowość przeniesiono około 14 kilometrów w głąb lądu, by zabezpieczyć mieszkańców przed regularnymi atakami piratów.

Trinidad, KubaDo 1550 większość rdzennej populacji Indian wyginęła z powodu chorób przywleczonych przez Europejczyków oraz ciężkiej pracy na polach trzciny cukrowej. Począwszy od XVIII wieku datuje się dynamiczny rozwój miasta, związany z hiszpańskim monopolem na handel cukrem. W pobliskiej Valle de los Ingenios (Dolina Cukrowni) znajdują się okazałe rezydencje magnatów cukrowych.


Okres handlowego prosperity zaznaczył się w architekturze miasta – powstawały charakterystyczne, okratowane okna kamienic i wysokie, drewniane bramy. Do dziś urzekają ulice brukowane kamieniami przywożonymi tu jako balast statków. Ich nierówne kocie łby opadają łagodnie w kierunku biegnących środkiem rynsztoków. Taki układ kanalizacyjny był dość powszechnie stosowany w wielu średniowiecznych miastach. Są one tak wyprofilowane, by woda w czasie gwałtownych ulew płynęła środkiem, dodatkowo domy przed zalaniem chronią wysokie krawężniki.

Trinidad, KubaDobre czasy dla Trinidadu skończyły się wraz ze zmianą szlaków handlowych na początku XIX wieku. Właśnie wtedy położona ok. 50 km na północny zachód miejscowość Cienfuegos, zasiedlona została przez osadników zbiegłych z objętej rewolucją niewolników, francuskiej Haiti i szybko wyrosła na centrum handlowe środkowej Kuby. Sytuację pogorszyła blokada kontynentalna narzucona Hiszpanii przez Napoleona w 1806 roku, która skutecznie zablokowała eksport cukru do Wielkiej Brytanii. Trinidad nie miał żadnych innych znaczących źródeł dochodu i stopniowo ubożał. Kolej doprowadzono dopiero w 1919 roku, a na drogę kołową trzeba było czekać do lat 50. XX wieku. Zapomnienie uratowało jednak kolonialną starówkę od przebudowy, dzięki czemu centrum zachowało się w praktycznie niezmienionym stanie. Doceniło to UNESCO, wpisując w 1988 roku Trinidad na listę światowego dziedzictwa kulturowego, wraz z położoną w głębi lądu Valle de los Ingenios.

Najważniejsze zabytki miasta skupiają się wokół centralnie położonego Plaza Mayor, pięknego cienistego placu z kolonialną atmosferą, otoczonego rezydencjami dawnych bogaczy i Iglesia Parroquial de Santisima Trinidad. Kościół ten zbudowany w XIX wieku znany jest ze znakomitej akustyki. W środku piękne ambony i rzeźbione ołtarze wykonane z cennych gatunków drewna przez miejscowych artystów. Kościół znany jest z krucyfiksu zwanego Senor de la Vera Cruz (Pan Prawdziwego Krzyża). Był on wykonany w Hiszpanii i wieziony do Meksyku. Jednak trzykrotnie podróż przerywały silne wiatry, które spychały statek do Trynidadu. Uznano to za znak niebios i krucyfiks pozostał w tym mieście.

Miejscowe Museo Municipal (Muzeum Miejskie) założono w starej rezydencji barona cukrowego Cantero. Znaleźć można w nim wyposażenie wnętrz typowe dla hiszpańskiej architektury kolonialnej, obszerne patio oraz wieżę, z której roztacza się panorama miasta i jego intensywnie czerwonych dachówek. W szczytowym okresie z tej niewielkiej miejscowości pochodziła 1/3 cukru produkowanego na wyspie.



Nieopodal znajduje się były klasztor świętego Franciszka (Iglesia y Convento de San Francisco) z charakterystyczną dzwonnicą, obecną na kubańskiej monecie o nominale 25 centavos. Obecnie pomieszczenia klasztoru św. Franciszka z Asyżu zajmuje Museo Nacional de la Lucha Contra Bandidos (Narodowe Muzeum Walki z Bandytami). Dokumentuje ono zwalczanie kontrrewolucyjnej partyzantki w pobliskich górach Escambray pomiędzy 1959 a 1965 rokiem.

Museo Romantico, TrinidadMuseo Romantico (Muzeum Romantyzmu) to były dom plantatora trzciny cukrowej hrabiego de Brunet i jego rodziny o nazwisku Borrel. Zebrane w nim przedmioty nie należały do rodziny, lecz pochodzą z tych samych czasów. W muzeum jest imponująca kolekcja ozdób, mebli i obrazów w stylu romantycznym. Z balkonów wspaniały widok na plac i Iglesia y Convento de San Francisco i jego piękną dzwonnicę.

Ulubionym miejscem spotkań mieszkańców jest natomiast plac przed zamkniętym kościołem Nuestra Señora de la Candelaria, najstarszą świątynią miasta położoną na wzgórzu przy granicy miejscowości.

W odległości kilkunastu kilometrów na południe od centrum znajduje się z kolei popularna wśród turystów plaża na półwyspie Ancón.

Trinidad słynie na Kubie z koronkarstwa. Na uwagę zasługuje również regionalny napój z miodu, rumu i soku cytrynowego, nazywany Canchanchara.12 km na wschód od Trynidadu rozciąga się wyjątkowo malownicze miejsce – Valle de los Ingenios (Dolina Cukrowni), swego czasu jeden z najbogatszych regionów cukrowniczych na Kubie. Pozostałości przetwórni i plantacji trzciny przypominają o dostatniej przeszłości położonego nieopodal Trynidadu.

Valle de los Ingenios, TrinidadNajważniejszym obiektem i największą atrakcją tych okolic jest Hacienda Iznaga, niegdyś bardzo bogata posiadłość, założona pod koniec XVIII w. Obok odrestaurowanego gospodarstwa, w którym obecnie mieści się restauracja Manaca Iznaga, wznosi się 45-metrowa wieża. Jej obecność w tym miejscu nie jest do końca wyjaśniona – najprawdopodobniej służyła nadzorcom niewolników do obserwowania ich pracy na okolicznych polach. Ma ona siedem poziomów – trzy dolne na planie kwadratu, a cztery górne ośmioboku. Umieszczony na niej dzwon oznajmiał początek i koniec pracy niewolników, ostrzegał, gdy któryś z nich próbował uciec. Dziś dzwon leży na ziemi, a z wieży można podziwiać dolinę. Widać pierwotne położenie osady – domy niewolników (barracones) nadal są zamieszkane. W latach czterdziestych XIX wieku pracowało ich tu 350. Do Hacienda Iznaga najlepiej dojechać z Trynidadu zabytkową kolejką parową.

Tags: